Een kwartier fietsen ten oosten van Roermond houdt de bebouwing op en begint een landschap dat in Nederland nergens anders zo voorkomt. Nationaal Park De Meinweg is een terrassenlandschap met steile overgangen, heide, vennen en bossen, aan drie kanten omsloten door Duitsland. Voor Roermondenaren is het de achtertuin, voor natuurliefhebbers uit het hele land een bestemming.
Waarom het zo bijzonder is
Het gebied ligt op de plek waar drie breukvlakken in de aardkorst door het landschap lopen, waaronder de Peelrandbreuk. In combinatie met het inschuren van Maas en Rijn heeft dat over tienduizenden jaren een landschap opgeleverd met echte hoogteverschillen. Het hoogste punt is het Wolfsplateau, dat rond de tachtig meter boven zeeniveau ligt. Wie gewend is aan Nederlandse vlakte, merkt dat in zijn benen. Twee beken, de Rode Beek en de Boschbeek, snijden dwars door het park en voeren het water van de plateaus naar de Roer.
Wat je er ziet
- Eiken-berkenbossen, dennenbossen en broekbossen.
- Droge en natte heide met vennen, en op plekken hoogveen dat zich herstelt.
- Wild zwijn, ree, vos, steenmarter en bunzing.
- Reptielen, want De Meinweg is landelijk bekend om de adder, de gladde slang, de zandhagedis en de hazelworm.
- Een uitzonderlijk aantal soorten libellen en vlinders.
- Kraanvogels, die regelmatig worden gezien.
De adder
De Meinweg is een van de weinige plekken in Nederland waar de adder voorkomt, en er is jarenlang gewerkt aan verbindingszones tussen de vochtige heidegebieden zodat de populatie zich kan herstellen. Er is zelfs een faunapassage onder een weg aangelegd. Voor bezoekers betekent dat vooral, blijf op de paden. Adders zijn schuw en bijten alleen als ze verrast worden, en op het pad kom je ze zelden tegen.
De naam
De naam verwijst naar gemeenschappelijk gebruik. Het gebied was eeuwenlang gezamenlijk eigendom van veertien omliggende dorpen, die er hun vee lieten grazen en er hout haalden. Mein betekent gemeenschappelijk. Dat verklaart ook waarom er zo lang geen boerderijen of dorpen in het gebied zijn ontstaan, en waarom de heide er zo lang kon blijven.
Een steenkoolmijn die er nooit kwam
In de jaren vijftig en zestig werd hier gewerkt aan de aanleg van een staatsmijn. Er werden twee schachten voltooid en toen werd alles stopgezet. Voor de mijnbouw waren al veel dennenbomen aangeplant voor stuthout, en dat is een van de redenen dat de heide en het hoogveen in de twintigste eeuw terrein verloren. Sinds het gebied in 1990 als natuurgebied werd aangewezen, worden naaldbomen en niet-inheemse soorten geleidelijk verwijderd ten gunste van wat er van nature hoort.
Waar je begint
Aan de rand van het park ligt een bezoekerscentrum dat het hele jaar door open is, met informatie over de wandelroutes, een tentoonstellingsruimte en horeca. Ernaast ligt een speelbos met labyrinten, een klimbos en een waterspeelplaats, wat het voor gezinnen tot een volledige dag maakt. Vanaf het centrum lopen gemarkeerde routes in verschillende lengtes het park in.
Over de grens
De Meinweg is onderdeel van een Duits-Nederlands grenspark, en de wandel- en fietsroutes lopen gewoon door aan de andere kant. Wie de tijd heeft, kan een rondje maken waarbij je de grens twee keer passeert zonder dat je het merkt, behalve aan de bordjes. Voor inwoners van Roermond is dat de normaalste zaak van de wereld, maar het blijft een van de leukste dingen om aan bezoek te laten zien.
Wanneer je gaat
Eind zomer, als de heide bloeit, is het gebied op zijn mooist en ook op zijn drukst. In het vroege voorjaar zie je de reptielen zonnen langs de randen, en in de winter heb je het park vrijwel voor jezelf. Ga vroeg op de dag als je dieren wilt zien, en neem stevige schoenen mee, want de paden lopen over zand, over hellingen en soms door natte stukken.
